آشنایی استانداردهای فولاد به عنوان زبان مشترک میان تولیدکنندگان و مصرفکنندگان. ترکیب شیمیایی، خواص مکانیکی و روشهای آزمون را تعریف کرده و تجارت بینالمللی را تسهیل میکنند.
استاندارد EN اروپا با دو سیستم نامگذاری EN 10027-1 (بر اساس حروف نمادین. مانند S برای سازهای، P برای مخازن تحت فشار) و EN 10027-2 (سیستم عددی) شناخته میشود.
استاندارد DIN آلمان با حرف St و عدد استحکام کششی (مانند St37). فولادها را نامگذاری میکند و امروزه بسیاری از استانداردهای DIN با EN ادغام شدهاند.
استاندارد AISI-SAE آمریکا از سیستم چهاررقمی استفاده میکند؛ دو رقم اول نشاندهنده نوع آلیاژ و دو رقم آخر درصد کربن بر حسب صدم درصد است.
استاندارد ASTM آمریکا با حرف A برای فلزات آهنی، شماره سریال و سال تصویب کدگذاری میشود و گستردهترین دامنه کاربرد را در صنعت فولاد دارد.
مهمترین استانداردهای ASTM شامل A36 (فولاد سازهای)، A516 (مخازن تحت فشار)، A572 (فولاد کمآلیاژ با استحکام بالا) و A106 (لوله بدون درز) هستند.
استاندارد ISO بینالمللی توسط کمیته ISO/TC 17/SC 3 برای فولادهای سازهای تدوین میشود و با نهادهای بینالمللی مانند IACS و IIW همکاری دارد.
استاندارد JIS ژاپن با پیشوند G برای فولادها (مانند JIS G3101 برای فولادهای سازهای) نامگذاری شده و با استانداردهای ISO هماهنگ است.
فولادهای کربنی ساده مانند 1040 (AISI) با 1.0401 (EN) و C45 (DIN) قابل تطبیق هستند.
فولادهای کمآلیاژ مانند 4140 (AISI) با 42CrMo4 (EN) و SCM440 (JIS) معادلسازی میشوند.
فولادهای زنگنزن آستنیتی 304 و 316 در تمام استانداردهای اصلی با اندکی تفاوت در نامگذاری وجود دارند.
جدول تطبیق گریدها به مهندسان امکان میدهد در صورت عدم دسترسی به یک گرید خاص، از گرید معادل با خواص مشابه استفاده کنند.
شناخت استانداردها برای تضمین کیفیت، ایمنی سازهها، تسهیل تجارت بینالمللی و انطباق با مقررات ملی و بینالمللی ضروری است.
استانداردهای فولاد همواره در حال بهروزرسانی هستند و آخرین نسخه آنها باید مبنای انتخاب و استفاده قرار گیرد.